173.

..

می دانم خنده های شال گردنی که برایت بافتم

                            آب رفته  

      عاشقانه هایش هم پرز کرده

                                        تقصیر من نبود

                                                شمع نخریدی

                              از کبریت بافتمش !

172.

..

دستانم را گرفته بودی

و به سختی می فشردی

كه عشق پايان ندارد

چه رويای شگفتی است عشق تو

...

وقتی پلک هايم را می گشايم

دستانم تنهاست.

می لرزد.

سرد است.

و رنگ دوريت

بر تک تک سلول هايش نشسته است...