..

مبهوت مانده ای چه بودم...؟

اصلا چقدر بودم که حالا از هر طرف, هرطور که تایم می زنی

 اضافه می آیم.

آخر بزرگ شدم

به پیراهنم ,  به تنم ,  به قفس های قانون

از دیشب که روی یک ارتفاع فراموش شده

 اصالتم را به یک گیاه تکامل نیافته رساندم

حالا , این بار که می خواهی درزم بگیری

           معترضانه تر از همیشه

               از لابه لای شکافهای تنم بیرون می زنم

                    وتو می فهمی

                            این پیله ها و پوست ها کفاف بلوغ دردناک مرا نمی دهد...